مرگ

 

                                  هوالعلی

 

   !!!  گاهی فکر می کنی که یک نفر بیشتراز توازهوای سالم استفاده می کند و این باعث می شود که تو جوش بیاری و از حس عاشقانه ی طرف به "بهار" به تنگ بیایی و دست به هر کاری بزنی ... !!!!!!!! 

حالا کنار نهر آب ، زیر سایه ی بید ِعاقل نشسته ای و  به طناب بالای سرت فکر

می کنی ............

 

 

 

   ؟؟؟  جشنواره ی سراسری شعر نماز و نیایش ۱۲ و۱۱اسفند در شهرستان خوی........

 

 

واما بعد

 

 

مرگ ،مثل زنی رها در باد

بی خبر  سقط  بچه در شکم ات

 

در خودت سخت مضطرب شدن و

آبروی ضمیر محترم ات

 

 

 

مرگ، بیدار می شود در مه

مثل یک روح منتشر در جا

 

مرگ، هی می رود که هی برود

زیر ِچرخش کشیده دستی را

 

 

 

مرگ از راه می رسد ، زن من

می شود- جفت ِ ناتنی – شیون-

 

می دهد چشم های آبی را

مرگ ، زن ، مرگ ، - مرگ ِ من - د ِ بزن -

 

 

 

مغز من را بریز در جلسه

گِردتر کن که میز در کف ِ من -

 

باز هم جمع و جورتر بشود

مثل خون غلیظ در کف ِ من

 

 

<> 

 

 

مرگ ، سرباز ِ صفرِ آش خور که

روز و شب پُست می دهد - به درک -

 

مرگ ، مثل حسین ِ فهمیده

می رود زیر تانک … نارنجک

 

 

 

مرگ ، جاسوس ِ سازمان ِ سیا

گاه شاد است و گاه غمگین است

 

وَ به هر کس که شک کند ، یعنی

مُهره ای سوخت ، شرط ِ کار این است

 

 

 

مرگ ، خرچنگ ِ کارکُشته ی زشت

-  برکه ها را همیشه می پلکد -

 

بغض ِ یک دار/ وَگ لب ِ برکه

گور / قور از گلوش می ترکد

 

 

 

مرگ ، پروانه ای ست لای کتاب

زُل ..نَه ، خُشک اش زده .

                                     .

                                          .

                                              به کالبدش                                            

 

 در خودش رفته مثل ِ یک حلزون     

مار ِ پیچیده در گلوی ِ خودش

 

 

 

مرگ ، بابا نوئل در این شب ِ عید

هدیه ی این کِریسمَس ، تابوت

 

عنکبوتش  بچسبد و بِمَکد

خون ِ ما را ، ازارتفاع ِ هبوط

  

* 

 

یک زمستان به شانه های نفَس

گرم تر ، مثل شال گردن ِ من

 

وَ نفَس را درون ِ سینه ی خود

می کشد حبس می کند قطعن

 

 

*

 

یک غزل ، با ردیف ِ «رفت» شبی

زیر ِ باران ِ غصه ها ، آن مرد

 

تا به خود/تر بیاید و فهمد

سکته ی مغزی است یا دل درد ؟

 

 

<> 

 

 

بهترین تابلوی ِ داوینچی که

روی ِ دیوار چین ِ برزخ ِ عمر

 

سوختن ، پشتِ چرخ ِ خیّاطی

شمع کو ؟  می رسد به سر ، نخ ِ عمر

 

 *

 

مرگ ، یک فعل ِ ماضی ِ ساده

مرگ ، یک قید ، قید ِ تأکیدی

 

مرگ ،شکل ِ ضمیر ِ مستَتراست

توی یک کلمه ، حرف ِ تشدیدی

 

 

 

مرگ شاید فرشته ای زیباست

دختری در چهارده هنجار

 

مثل ِ یک جفتِ گم شده در خواب

روی یک تخت ، زیر ِ گَرد و غبار

 

 

***

 

مرگ بر روی پلّه های اتاق

منتظرمانده با دوتا چمدان

 

توی یک دست روزنامه و در

دست ِ دیگر گرفته یک فنجان...

 

 

یاعلی

 

 

مانکن

                                                            هو                                                                                

سلام ِ من پیچیده درکوه پشتی...

بعد از چند ماه که پر از دردسر های بزرگی بود باز هم می نویسم.

قیصر امین پور را هم خدا رحمت کناد

 

از سایه های بید می افتی باز ،چشمت بلند می شود از پستو

یعنی که خواب بودی و افتادی روی ِ سرم شکستی و بی ابرو -

 

در چشم من گشوده شدی دم دم ، تا ریختی غرور خودت را در -

خورشید ِ در طلوع شگفت آور ، از یک شعاع سا کتِ تو در تو

 

از این درخت تا نی ِ آن چوپان ،صد رأس گوسفند ،دروغ است و

صد پیرهن ،دریده ی یک گرگ و یک دشت خالی از هیجان "آهو"

 

گفتی که ابرهای جهان باید،در لحظه ی قرار ببارندت

تصویر شاعرانه بیندازند ،از شانه های خیسِِِ ِ تو و گیسو

 

گفتی که غول ها ببرند از من ،تار گلوی تازه ی اسمت را

از آستین ،چراغ در آوردی-:موسای پشت پنجره !کو جادو ؟

 

اسمت نفس کشید و عصا انداخت وَ اژدها به دور گلوی من-

پیجید و یک نفس خفه شد /چشمم،در لایه ی سیاهی تو در تو

 

حالا میان دایره ی کوهی ،که خوره خورده پیکر او را[من]

فرهادقلعه ای زده در گورش،در خودش کشیده جُربُزه اش را او

 

جمشید روی تخت خودش خوابید،بهرام استخوان به گلویش رفت

تا قصرهای باکره پُر گردد،از جام وگور و بچّه ی هر آهو

***

عمری رسوب کرده خیالت در ، یک تکّه چوبِ خسته ی پوسیده

افتاده از نفس، تن ِ اقیانوس ،از بس که خورده ضربه ی این پارو

 

در چشم بسته ام تو تصور شو ، تا تخت /خواب ها بپرد با من -

بر روی رف،کلاغ،غزل،حافظ -پروانه، شمع،حلقه،جنون،چاقو

***

اینجا شبیه مانکن ِ یک بوتیک،پوشیده ای لباس عروسی را

یک لحظه در کنار تو می چرخم،رویای خیس چشم منی بانو

یاعلی

بهار

بسم النور

با همه ی مشغله های درسی باز هم بروز می شوم .........

به هر حال شاید نتونم به همه ی عزیزان بروز رسانی کنم

: :   :      :        :

بهار

× یک حرف خنده دار :که من عاشقت شدم

باور نکن "بهار "که من عاشقت شدم

یعنی کلاغ می شوم از خبث طینتم

یعنی که قار قار :که من عاشقت شدم

بر مهره های سوخته ات /گریه می کنی -

-بر رسم روزگار که من عاشقت شدم؟

چنگیده می شوم لب پلکی برقصمت

با ساز انتظار  که من عاشقت شدم

هی می زنم به جاده ی خاکی که هر چه بود

بادا بر این غبار :که من عاشقت شدم

***

+ آخر نفهم عُرضه نداری  چرا شدی ؟

انداختی مرا به هواهای بی خودی

یا از دهان شیر رسیدی به بوی او؟

که این چنین سرت شده در خاک کوی او

هر کس که عاشقی بکند هر چه (مستند -

-تر )مطمئن نباش........ که سعدی نمی شود *

***

¤ آتش بزن بکوب به چشمان تو به تو

از حلقه ها گذشته دو "آهو"ی مثل "او"

خِرخِره را ببر لب این پرتگاه باد

پشت صدای خسته ی  دالان روبرو

یعنی بگیر از سر او کلمه را، تورا

حتی بدون حلق و مری می دهد فرو-

این شعله های درد،مرا مثل اژدها

- تا از درون معده  بسوزاند آه او

با اشتهای پر بخورد غصّه را ،مرا

تا که بریزد از سر او درد ، مو به مو

معشوقه در مقابل دانای کل نبود

شاعر گذاشت شخص خودش را به گفتگو :

***

+    : آخر نفهم عُرضه نداری  برو بمیر

یا این که از زبانه ی آتش مرا بگیر

از حرص مشت بر تن ِ دیوار ها بکوب

اشیاء پشت پنجره را بر هوا بکوب

فریاد کن ،پیاده روی کن،هوا بخور

وَبی سوال شو ، دو سه گونی چرا بخور

تا عشق از شقیقه ی پوکت به در شود

از فکر های باطله عمرت به سر شود

" هرگز " به هیچ آینه ممکن نمی شود

بر لااُبالی ات همه ضامن نمی شود

یعنی سرت بدون کلاه است بی سبب

هی می رسد به جان تو،بی بوسه ،لب به لب

لب های قهوه خورده !خودت را بدوز  بر -

لب های بی سخن که ترک خورده از کمر

***

× در خون من بریز زمستان و شیشه را

با گرگ بی بخار ،که من عاشقت شدم

از خود کشی گذشته ،مرا هی  ِبکش بُکش

با این طناب دار که من عاشقت شدم

[این برگه ی وصیّت و این نامه ،این غزل ]*

ای داد ،ای هوار  که من عاشقت شدم

از خانه می فراری و پا بسته می رسی

باور بکن "بهار "که من عاشقت شدم

 

*یک زن که یک تغزّل محض است بی گمان

سعدی به عاشقانگیش ختم می شود........شهرام میرزایی

*تکه ای از محمد سعید میرزایی