هو
سلام ِ من پیچیده درکوه پشتی...
بعد از چند ماه که پر از دردسر های بزرگی بود باز هم می نویسم.
قیصر امین پور را هم خدا رحمت کناد
از سایه های بید می افتی باز ،چشمت بلند می شود از پستو
یعنی که خواب بودی و افتادی روی ِ سرم شکستی و بی ابرو -
در چشم من گشوده شدی دم دم ، تا ریختی غرور خودت را در -
خورشید ِ در طلوع شگفت آور ، از یک شعاع سا کتِ تو در تو
از این درخت تا نی ِ آن چوپان ،صد رأس گوسفند ،دروغ است و
صد پیرهن ،دریده ی یک گرگ و یک دشت خالی از هیجان "آهو"
گفتی که ابرهای جهان باید،در لحظه ی قرار ببارندت
تصویر شاعرانه بیندازند ،از شانه های خیسِِِ ِ تو و گیسو
گفتی که غول ها ببرند از من ،تار گلوی تازه ی اسمت را
از آستین ،چراغ در آوردی-:موسای پشت پنجره !کو جادو ؟
اسمت نفس کشید و عصا انداخت وَ اژدها به دور گلوی من-
پیجید و یک نفس خفه شد /چشمم،در لایه ی سیاهی تو در تو
حالا میان دایره ی کوهی ،که خوره خورده پیکر او را[من]
فرهادقلعه ای زده در گورش،در خودش کشیده جُربُزه اش را او
جمشید روی تخت خودش خوابید،بهرام استخوان به گلویش رفت
تا قصرهای باکره پُر گردد،از جام وگور و بچّه ی هر آهو
***
عمری رسوب کرده خیالت در ، یک تکّه چوبِ خسته ی پوسیده
افتاده از نفس، تن ِ اقیانوس ،از بس که خورده ضربه ی این پارو
در چشم بسته ام تو تصور شو ، تا تخت /خواب ها بپرد با من -
بر روی رف،کلاغ،غزل،حافظ -پروانه، شمع،حلقه،جنون،چاقو
***
اینجا شبیه مانکن ِ یک بوتیک،پوشیده ای لباس عروسی را
یک لحظه در کنار تو می چرخم،رویای خیس چشم منی بانو
یاعلی